Leczenie można rozpocząć jedynie wówczas, kiedy alkoholik zdaje sobie sprawę z uzależnienia od alkoholu i zgadza się przestać pić. Pacjent musi być świadom tego, że alkoholizm to choroba uleczalna, i mieć motywację do zmiany życia. Kuracja jest dwuetapowa: obejmuje odstawienie alkoholu (leczenie odtruwające, często nazywane detoksykacją) oraz właściwe leczenie odwykowe. Detoksykacja nie zmniejsza potrzeby picia, dlatego utrzymanie abstynencji jest czasami bardzo trudne. U osoby we wczesnej fazie uzależnienia odstawienie alkoholu może wywołać niepokój i zaburzenia snu, natomiast w przypadku pacjenta w późnej fazie alkoholizmu - nasilone objawy abstynencyjne i powikłania psychiczne, takie jak niekontrolowane drżenie ciała, drgawki, stany lękowe oraz halucynacje związane z majaczeniem alkoholowym (delirium tremens). Bez leczenia stan taki w 10% przypadków prowadzi do zgonu, dlatego detoksykację u pacjentów w późnej fazie alkoholizmu należy przeprowadzać w szpitalu. Czasami stosowane są różne leki. Disulfiram (anticol, esperal) interferuje z metabolizmem alkoholu i po wypiciu jego niewielkiej ilości wywołuje nudności, wymioty, zaburzenia świadomości oraz duszność. Naltrekson zmniejsza chęć wypicia, ale jest stosowany tylko jako uzupełnienie wszech-stronnych programów terapeutycznych. Benzodiazepiny leczą objawy odstawienia alkoholu, takie jak niepokój oraz zaburzenia snu, a ponadto zapobiegają drgawkom i majaczeniu alkoholowemu. Należy je podawać ostrożnie, ponieważ same również mogą wywołać uzależnienie. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne są stosowane w leczeniu niepokoju i lęku, ale dopiero w okresie po odtruciu pacjenta (patrz także: Depresja).